تازه از بیمارستان رسیده‌ام خانه. پسرم که هنوز دو سال ندارد فریاد می‌زند بابا ساز!
تلویزیون را روشن می‌کنم و می‌روم سراغ شبکه «جام جم» به آن امید که ایام نوروز است و شاید نغمه‌ای خوش پخش شود. تا من فرصتی بیابم و سازی برای پسرم بزنم و یا نواری برایش بگذارم.

بخت با ما یار بود و صدای ساز و آواز برخاست. پسرم فریاد زد بابا سنتور. گفتم آفرین! خوب فهمیدی. بابا نی! آفرین، درست است. کیفم را زمین گذاشتم و سرم را بلند کردم: صحنه‌ای شگفت‌آور. سازی در کار نبود! نوازندگان محترم پشت دکوری که گویا برای همین کار طراحی شده پنهان شده‌اند.

من نمی‌دانم این خشک چوب خشک سیم خشک پوست چه ضرری دارد؟! خرید، فروش و آموزش ساز و کنسرت موسیقی حلال، و نشان دادن ساز در تلویزیون حرام! يکی نیست به این انسان‌های ریاکار –هر آنکه در تلویزیون مسوول این کار است- بگوید همین موسیقی تقریبا در تمامی برنامه‌های تلویزیون حضور دارد. اگر بد است به کلی ممنوعش کنید تا خیال همه راحت شود.

تا به حال سعی کرده‌ام که در اینجا هیچ «سخن رنج» نگویم. ولی حالم از این همه ریاکاری و حماقت و بلاهت به هم می‌خورد.

عکس پایین دکور مضحکی  را نشان می‌دهد که نوازنده‌ها در کنار آقای خواننده پشت آن ساز می‌زدند و فقط سرهاشان معلوم بود! تا من دوربین را بیابم، ساز و آواز تمام شده بود و خواننده‌ی محترم به همان سنت سخیف لب‌زدن روی تصنیف از پیش ضبط شده مشغول بودند!