رویی به من نموده، خواب از سرم ربوده! ۱

آن مهربان که لطفی شاهانه کرد دل را
رویی نمود و زان پس دیوانه کرد دل را

چون آفتاب خندان تابید بر دل و جان
با عقل سرد مسکین، بیگانه کرد دل را!

سلطان و میر من او، گنج ضمیر من او
آباد و شاد و آزاد، ویرانه کرد دل را!

رویی به من نموده، خواب از سرم ربوده
مهمان از آن شراب جانانه کرد دل را

گرچه زبان امروز با لفظ «می» غریب است
با چه زبان بگویم، میخانه کرد دل را؟!

لندن، ۶ ژانویه‌ی ۲۰۰۷