نشانی‌هاست در چشمش نشانش کن نشانش کن

نگاه کن به دور و برت! خوب نگاه کن!
نکند باران به تو سلام کرده باشد و نشنیده باشی! نکند آفتاب به تو لبخند زده باشد و ندیده باشی. عجبا که اولیا و پاکان او همین جا کنار ما هستند. فقط چشمی می‌خواهد شسته از غبار، تا ببینیشان. تا گرمت کنند و شهد و شکری به جام جانت بریزند.

پیش از این در مجلس صوفی خانقاه و در محضر مشایخ شهر چنین گرم نشده بودم. یادم هست روزی به دعوت دوستی به خانقاهی در لندن رفتیم. ابتدا نشستیم و موسیقی آرامی شنیدیدم. بعد دیدم همه برخاستند و به طبقه بالا می‌روند. گمان کردم برای نماز پیش محراب ابروی اوست که اینچنین از هم پیشی می‌گیرند. من هم همرنگ جماعت از پله‌ها بالا رفتم. ناگاه مردی که –بعدا فهمیدم از نزدیکان قطب اهل خانقاه است- محکم دستم را گرفت: «شما نه!». تذکری بود جانانه که مرا از بالا رفتن (!) منع کرد. چون هنوز «به این آداب مشرف نشده بودم!».

گفتم من گمان می‌کردم اهل این جا عقیده دارند که هیچ آدابی و ترتیبی مجو!! گفتم مگر نه اینکه صوفیان دعوی آن داشتند که با دوست، بودن و از او سرودن بسی سهل‌تر از آنست که برخی می‌پندارند. مگر نه اینکه گفتند ما در مقایسه با زاهدان عبوس شهر با خلقی گشاده تو را در آغوش می‌کشیم. عجبا که در صوفیان شهر نیز «نشانی از عاشقی» ندیدم. این هم امروزی شاید دکانیست برای ریا از جنسی دیگر! برایشان نوشتم:
ای صوفیان خرقه به تن کرده کیستید
از تن برآورید کزین خرقه نیستید!

باز یادم می‌آید روزی را که با شوقی که در وهم نمی‌گنجد از استاد نوازنده‌ا‌ی سپیدموی و سپیدجامه رخصت  دیدار گرفتم. برای گرفتن ۴۸ ساعت مرخصی چند شبانه روز بیخوابی و کار در بیمارستان و تهیه بلیت آن کشور دیگر و ... دلی پر ازعشق او... با هزینه‌ی بسیار با اتوبوس و قطار و هواپیما به آن دیار شتافتم. شب را در هتلی سپری کردم و روز بعد به دهکده‌ا‌ی که آن استاد درویش‌صورت در آن جا می‌زیست رسیدم. اما چون در اتوبان‌های آن شهر غریب گم شده بودم و ۳۲ دقیقه دیر رسیده‌بودم استاد اجازه‌ی دیدار نداد! و هر چه عذرخواهی کردم و گریستم و گفتم چند ساعت دیگر باید به لندن باز گردم و فقط برای دیدار شما این همه راه را به این کشور آمده‌ام، آن بزرگوار مرا نپذیرفت. آن روز البته با آنکه دلم بسیار شکست، ولی خوب فهمیدم که نسبتی میان ریش و لباس سپید و «دل اسپید همچون برف» نیست.

 اما نه! آن معشوق که دنبالش می‌گردیم، شاید هیچ نشان و نشانه‌ای از آداب ریاکاران نداشته باشد. شاید مانند آن جوان که من دیدم یکی از همین آدم‌های معمولی دور و برمان باشد! نشانی‌اش هم بسیار آسان است. اگر دیدیش و گرم شدی و بر خود لرزیدی و بعد نمازی عاشقانه خواندی، او هموست... که کار ایشان «روشنی و گرمی است».

امروز صبح زود، از خواب برخاستم و آهسته در ماهور و اول فصل زمستان خواندم که:

آهسته آهسته بوی باران
می‌آرد مژده‌ی نوبهاران
می‌بارد می‌بارد بامدادان
می‌بوسد لب‌های برگ و بستان
بار دیگر رسدم جامه‌ی سبزی ز بهار
بر کنم ، برکنم این جامه که پوشانده خزان...