نامه‌ی وارده

نامه‌ی زیر را دوست بزرگوارم ایاز رزمجویی از شیراز برای "یک سبد آواز نو" فرستاده است. شما نیز می‌توانید نظرتان را درباره‌ی این مطلب بنویسید.

عشق، هنر، عجله، تنبلی و...

سلام امیرحسین عزیز

کنسرت دیشب گروه سازهای ایرانی دانشجویان دانشگاه شیراز به سرپرستی مجید درخشانی و خوانندگی محمد معتمدی، بهانه‌ی نوشتن مطلب زیر است.چون در دنیای مجازی هنوز پناهگاهی ندار م،به خانه‌ی شما پناه آوردم تا اولین مخاطبم باشی. میدانم با این درد آشنایی و طبابتت بهانه‌ای است که در پی درمان همین درد باشی اما نمی‌دانم در پس مبارزه بین بیماری که نفسهای آخر خود را می کشد و طبیبی حاذق که هم درد را می شناسد و هم داروساز آن درد است، پیروز میدان چه کسی است.
به عنوان دبیر درس ریاضی، حتی از تنبل ترین دانش آموزانم می خواهم که وقتی مساله ای را آموختند، حداقل بتوانند اگر اعداد آن مساله را تغییر دادم، آن را حل کنند. پیداست که حتی چنین دانش آموزی حداکثر نمره‌ی 10 کسب کند و آینده‌ی درخشانی برای او متصور نخواهد بود.
خواننده ی محترم گروه که اتفاقا از صدای خوبی هم برخوردار است و نزد فرد مطمئنی هم آموزش دیده، زحمت تطبیق شعری باب میل خود بر دستگاه ماهور را هم بر خود هموار نکرد و تمام غزل آواز و دوبیتی ها را مو به مو از برنامه‌ی گلبانگ استاد شجریان تحویل شنوندگان داد.تا اینجا فقط همان تنبلی مفرط ایشان مشهود است اما وقتی پس از پایان برنامه و در پشت صحنه خدمت ایشان عرض کردم:
حضرتعالی بار اول است که آوازی در ماهور می خوانید؟
پاسخ می شنوم خیر.
مجددا سوال می شود:
پس حکایت اجرای همان غزل و دوبیتی های گلبانگ شجریان چیست؟
پاسخی می شنوم که از اصل ماجرا تاسف انگیزتر است:
جدی؟ شجریان هم اینها را خوانده؟ من نشنیده بودم!

این نسل جوان چرا با خود چنین می کند؟
این همه عجله برای چیست؟
چرا این نسل به جای حل مساله، دنبال جواب آماده‌ی مساله می گردد؟ جوابی که نسلهای گذشته، عمری صرف یافتن آن کرده اند.چرا این نسل از میوه‌ی رسیده‌ی درختان تنومند بهره می برد بدون آنکه خود برای نسل فردا درختی بنشاند ؟
به راستی روانی و روندگی ارزشمندتر است حتی اگر رسیدنی در کار نباشد (که البته هست) یا برعکس؟
چنانکه سایه گفته:
آبی که برآسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است
اینکه به سرعت بر شانه‌ی گذشتگان سوار شویم بدون اینکه خود شانه‌ای آماده کنیم برای نسل بعد، از چه حکایت می کند؟ از اینکه این آخرین پله‌ی این نردبان است؟
جایی خواندم" جوانانی که می‌توانند در انتظار رضایتهای دور دست بمانن د،ویژگیهایی دارند که شانس موفقیت آنها را بیشتر می کند. اینکه از انتخاب لذتهای فوری و پاداشهای آنی بگذریم تا به پاداشهای بسیار بزرگ ولی دوردست دست یابیم.
چرا عشق و هنر و هرچه زیبایی است زیر پای شتاب این نسل تنبل و عجول له شده است؟
کاش می شد باور کنیم عشق یعنی خود صبر

ایاز رزمجویی
شیراز
دی ۱۳۸۵