درود بر سام گرامی

به درستی نمی دانم چه بگویم. بسیار از این که دوباره نوشته هایت را می بینم خوشنودم. اگر یکی از این هم روزگاران باشد که بخواهم به راستی بستایمش، نیست جز امیرحسین سام.

از روی دست شما این دو چامه را نوشتم:

دریغا بلبل ما را که رفت از بوستان بی ما
کجا تا باز بنیوشیم بانگ ارغنونش را

چو بلبل رفت و گل بگذشت، آبی نیست شادی را
مگر از نافه ی "آواز نو" جوییم خونش را

یاد ایرج بستامی نیک
روان او و نیاکان شاد.

.يادش فراموش نخواهد شد

کمتر پلک می زدی،
اگر می دانستی چقدر مبتلای چشمهای توام...

در سكوت بي انتهاي شب سوار بربال نغمه ها باز مرا به آغوش پرودگار بردي و در امتداد نوشتارت به ياد استادبي اختيار حضرت حافظ را به ضيافت يك سبد آواز نو دعوت نمودم عجبا كه چنين فرمود:
جانا چگو يم شرح فراقت چشمي و صد نم جاني و صد آه......

دو کس را بیشتر چنان که گفتید ندیدم. در کمال استادی و در نهایت فروتنی. استادم جناب رضوی سروستانی و جناب ایرج بسطامی. روزگار لاکردار هم با هر دو بد کرد....

4 بیتی تقدیم شما و یاران یک دلتان.

الا ای آهوی وحشی کجائی؟ ..... بود روزی که با ما باز آئی؟
الا ای طوطی گویای اسرار ..... گشا بر ما دریچه ی روشنائی!
پریشان مرغ مرگ اندیش باشم ..... چو نبود با منت نفخه ی خدائی
بیا مطرب بگردان پرده ی عشق ..... که خواهم کرد با آن هم نوائی

مثل هميشه بي نظير،مثل هميشه مي نشيند بر دل و جان.

سلام دکترسام عزیز
آن زمان که هنوز می نوشتید از ایران اینجا را می خواندم و حالا از جایی نزدیکتر
به هر حال خوشحال شدم از دیدن دوباره شما اینجا
چون همیشه:پایدار باشیدو جاری

انوشه

سلام
به عجب صداي! چه اجرايي! عجب كيفيتي/ خسته نباشيد.بازم يه كار بي نظير.