December 12, 2005
نغمههای ایرانی
پنجشنبه گذشته برای پارهای از دانشجویان دانشگاه آکسفورد ساز زدم و سخن گفتم. حضور دانشجویانی از کشورهای مختلف که مشتاقانه به این نغمههای ایرانی گوش میدادند، مرا کمی متعجب کرد. برایشان گفتم که موسیقی ما مردم ایرانزمین، در همه احوال با ماست و برای بیان حالات گوناگون انسانی دستگاهها و آوازهای گوناگونی داریم.
برایم جالب بود که چند دانشجوی غیر ایرانی رشته موسیقی دانشگاه آکسفورد، تقاضای کلاس درس موسیقی ایرانی میکردند. بار دیگر ایمان آوردم که موسیقی هم مثل هر چیز دیگر، وقتی از نوع اصیلش عرضه شود، مخاطب را به سوی خود جذب میکند.
زیباست
.
.
موفق باشي
در وصل هم به عشق تو اي گل در آتشم
عاشق نميشوي كه ببيني چه ميكشم...
bA salAm,
Aren't you a little bit imposing too much on the music, Iranain or not?
What is in Iranian traditional music which makes it better than let's say Pink Floyd music? They are different kind of music and have their own clients!
It is irrelevant how I feel about Iranian traditional music, the point is that this is a sort of music that you and many others like, and enjoy. Like hundreds of thousands of people who enjoy Arabic, Indian, ... music. Now, if someone is unable to admire let's say chinese music, does it make it less important and artistic than Iranian music? If not, then let's just say that there are people of different countries who could enjoy our kind of music and do not go over the limit and think that our music is something extraordinary, something that could bring nations closer together, it is just music for God's sake and if it is composed by average musicians and sang by average singers (well there are lots of such examples around) then it is not even that good to listen to, even if the composer is Mr. Alizadeh!
Anyways, I hope you get my point!
Cheers,
m&m
سلام
خيلي زيباست.احساس غرور ميكنم و برايتان آرزوي توفيق و سربلندي دارم.
شما سفير فرهنگ و ادب اين سرزمين هستيد ، چيزي كه امروز اينجا (ايران)ازارايه صحيح وكامل آن محروميم.
آنجا که کلام از گفتن می ماند،
موسیقی آغاز می شود...
آقا ما دلمان برای اين آقای سياوس س. تنگ شده است. داشتم نظرهای بخشهای پيشين را میخواندم گفتم اينها برای خودش وبلاگی میشود اگر کسی جمعشان کند. اين حاشيههای تأمل برانگيز حيف است هميشه در پرده بمانند. به نويسندهشان بگوييد بيشتر از اين يادداشتها بگذارد! . . . سخن در پرده میگويم؟! نه؟! امان از مشغلههای دنيوی!
Posted by: داريوش at December 20, 2005 5:12 PMبه نام خدا
جناب آقا امیر حسین سام عزيز
این که تعجب ندارد
مثل این است که یک شخصی در یک ساندویج فروشی بیاید و یک سری از قضاهای خوش طعم و رنگ ایرانی را سرو کند
مطمئنا يك دانشجوی تغذیه هم که فرق غذای شکم سیر کن را با غذای با کیفیت و خوشمزه را می فهمد پی گیر آموزش این غذاها میشود
التماس دعا- شكمو
به غايت محظوظ شدم...ياد آن شب به ياد ماندني افتادم...چقدر خوش گذشت...با غزلي به روزم...
Posted by: fatemeh shams at December 17, 2005 6:06 PMواقعا از صداي سازتون لذت بردم باعث شدين باز چند ساعتي با اشتياق سه تار بزنم . موفق باشين .
Posted by: nazli at December 17, 2005 5:47 PMسلام. اميدوارم براي علاقه مندان مجموعه سرخ زد و ارغواني در خارج از ايران عزيز هم تدابيري انديشه باشيد بزرگوار. مشتاقانه انتظارش را ميكشيم.
Posted by: mahdi at December 17, 2005 8:16 AMجالبه که چند وقت پیش تو وبلاگ نهفت(www.hamid.khabgard.com )دقیقا عکس این مطلب بیان شده بود و به اقای ساکت به خاطر کاست "دیدار شرق و غرب"کلی خرده گرفته بودند.
Posted by: مرجان at December 14, 2005 5:22 PMدوست عزيز
خدا را شاكرم كه از طريق دوست مشتركي (پرنيان) با جنابعالي آشنا شدم. خواستم به شما براي كارهاي ارزشمندتان تبريك بگويم. برايتان بهروزي و توفيق آرزو مي كنم. rahimibr.persianblog.com
Posted by: دکتر رحیمی بروجردی at December 14, 2005 10:43 AMاز دل برآيد لاجرم بر دل نشيند . شاد باشيد و همواره پويا
Posted by: yas at December 13, 2005 5:13 AMسلام آقاي سام. خسته نباشيد.
از اينجا ميشه به اين جمله ايمان آورد كه زيان مسيقي زبان بين الملليه كه در ذات آدم وجود داره.
در آرزوي روزي كه شما و گروهتون رو در ايران روي سن اجراي كنسرت مشاهده كنم.
ارادتمند بهمن م.