May 17, 2005

نیایشی به یاد آن زیباروی ازلی

بیات ترک- بخش دوم

در دل گوشه‌های موسیقی ملّی ایران، حکایت بسیاری ازدردها، رنج‌ها، شادى‌ها، شِکوِه‌ها و امیدهای مردم سرزمینمان، از روزگاران کهن تا امروز، نهفته است.
تنوع گوشه‌ها و نغمه‌ها در محدوده هر یک از دستگاه‌ها و آوازها، امکان بیان اقوال و احوال گوناگون را، برای نوازندگان و خوانندگان ایرانی میسّر ساخته ‌است. با این وجود آنها که با موسیقی ایران انس و الفتی دارند به این راز پی ‌برده‌اند که هر کدام از دستگاه‌ها و آوازهای «ردیف»، زبان بیان پاره‌ای از احوالات انسانی است.
«بیات ترک» در نهاد خود قابلیّتی شگفت‌انگیز برای نیایش‌های عاشقانه دارد. برای همین است که بعضی، نیمه‌های شب را مناسبترین اوقات برای شنیدن این آواز آسمانی می‌دانند. بی‌شک انتخاب گوشه «روح‌الارواح» در بیات ترک توسط موذن‌زاده اردبیلی برای خواندن آن اذان جاودانه اتّفاقی نبوده‌است و شاید کشف این راز، یکی از رموز ماندگاری این شاهکار نیز باشد.
اگر قول پاره‌ای از بزرگان موسیقی ایرانی را بپذیریم و واژه «بیات» را در واقع شکل تغییر یافته «به یاد» بدانیم، آنوقت می‌توان «بیات ترک» را راز ‌و ‌نیاز و نیایشی دانست به یاد آن ترکِ زیباروی ازلی.

در نوبت آینده - به لطف خداوند - اجرای گوشه‌های بیات ترک را با بررسی جملات «درآمد اول» آغاز خواهم کرد.


امير حسين سام May 17, 2005 2:26 PM
Comments

Amir,e Aziz
ba in site be pischnahade baba didan kardam wa besyaar khosch,haal schdam wa barayat aarezuye salamati wa pischrafte harche bischtar mikonam.
be Pedare mehrban wa khaanewaadeh mohtaram salaam beresan.
mowafagh baschi
Khoda negah,dar
A. Motedayen

Posted by: atta Motedayen at September 6, 2005 4:14 PM

مغني نواي طرب ساز كن

به قول وغزل قصه آغاز كن

Posted by: Mahmoud at May 18, 2005 3:26 PM

سلام. نمی دانم چرا کارتان را با بیات ترک آغاز کرده اید, ولی آغاز بسیار خجسته و مبارکی است. چرا که معنویتی که در چشمه ی زلال و صافی بیات ترک موج می زند . در سایر آوازها ودستگاهها معمولا در سایه ی حالت و پیام اصلی آن دستگاه و آواز -- اگر نگویم گم می شود-- لا اقل رنگ می بازد.
من هم دلم می خواهد بیات ترک را همان ..به یاد.. ترک بخوانم. زیرا هنگامی که انسان به یاد او و برای او و به شوق او باشد .و این حالت استمرار بیابد -- گفته اند که -- جا برای این خود فربه ی اماره ی بالسو ء تنگ می شود و شاید هم روزی اصلا جایی برایش نماند.
هر دو عالم یک فروغ روی اوست. و امیدوارم هم او دستتان را بگیرد و هر لحظه بالاتر کشاند. بمنه و کرمه.

Posted by: سیاوش.س at May 18, 2005 11:41 AM

با تشكر
مشتاقانه منتظرم.

Posted by: Hamidreza at May 18, 2005 3:31 AM
Post a comment









Remember personal info?