بایدت چوبه ساز از رز نابی باشد

هر لحظه منتظر بودم زنگ در به صدا در آید. مادرم بهترین لباسم را برایم آماده کرده بود. ساز کوچکم را در پارچه سفیدی پیچیده بودم. آن موقع مثل امروز نبود که بشود به این راحتی با ساز در خیابان راه رفت. نمی‌دانم چرا قلبم تندتر از همیشه می‌زد. بالاخره در خانه باز شد. پدرم شتابان از پله‌ها بالا آمده بود و  نفس‌نفس می‌زد. "زود باش! استاد دهلوی دم در توی ماشین منتظرند..."
میزبان ما پشتی خمیده داشت و لبی خندان. ساز کوچک را از لای پارچه سفید بیرون آوردم. پیرمرد دستش را گذاشت روی سرم: "بده ببینم پسر جان!"  و شروع کرد به "گوشمالی سه‌تار". استاد دهلوی آهسته گفتند: "کاش می‌شد این ساز را با همین کوک استاد عبادی گذاشت در یک موزه!..."
از استاد اجازه گرفتم و قطعه‌ای در "دشتی" زدم. او با دقت گوش می‌داد و لبخند می‌زد.
گویی آنروز با تشویق‌هایش چنان آتشی در وجودم برافروخت که سال‌های سال است در غربت هم دلم را گرم نگهداشته.

هفدهم اسفندماه سالروز درگذشت استاد احمد عبادی است. مرحوم استاد عبادی فرزند میرزاعبدالله و آخرین بازمانده "خاندان موسیقی ایران" بود. سبک زلال و شفاف او در سه‌تار نوازی همچون آیینه‌ای خبر از درون پاکیزه او می‌دهد. در سالروز درگذشتش بار دیگر غزلی را که در پانزده‌سالگی برای او گفته بودم زیر لب زمزمه می‌کنم:

...بایدت چوبه ساز از رز نابی باشد
که چنین می‌برد از حال مرا دیگر بار...