March 5, 2005

من سه‌تاری دارم از ایام دور

دوست داشت پسرش ساز بزند و مولوی بخواند. شاید برای همین بود که مدام در گوش او می‌خواند : «من طربم طرب منم زهره زند نوای من...»
پسر اولش سه‌ساله بود که پدر از استادش داریوش پیرنیاکان خواهش کرد تا به آقای حسينی (سازنده سه‌تار) سفارش یک سه‌تار دسته‌کوتاه بدهد. سه‌تار كوچك ساخته شد و پدر آن را بالاي قفسه‌هاي كتابخانه قرار داد. پسرك كم‌كم بزرگتر شد و دوست داشت كه به هر زحمتی شده خود را بالای قفسه‌ها برساند. می‌خواست بداند در آن بالا چیست که او هرگز اجازه دست زدن به آن را ندارد. چرا پدرش آن‌ را در برابر چشم‌های کنجکاو او قرار داده ‌بود؟‌
پدر هر روز شوق روزافزون پسر را می‌دید اما ساز را از آن بالا پایین نمی‌آورد تا این‌که وقتش برسد!
و بالاخره آن روز رسید. پدر پسرش را صدا زد و گفت: «امروز روزی است که انتظارش را می‌کشیدی.» ساز را از بالاي قفسه هاي كتابخانه پایین آورد و گفت: «این سه‌تار از امروز بهترین دوست توست. آن را به دو شرط به تو می‌دهم». مکثی کرد. پرده‌ای از اشک روی چشم‌های خسته‌اش می‌لرزید. «اول آن‌که بی‌وضوی دل به این ساز دست نزنی و دوم این‌که برای هر کسی ساز نزنی... »


من سه‌تاری دارم از ایام دور
زادگاهش بستر باغ بلور
شب که قلبم را نظافت می‌کنم
سوره‌ای با او تلاوت می‌کنم...

امير حسين سام March 5, 2005 10:43 AM
Comments

سلام
من خواستم بگويم سايت خوب و كاملي داري
يسر به ما تازه كارها بزن و راهنمايي كن مارا
درخواستي داشتم كه يك در مورد استاد ذوالفنون بنويسي
خداحافظت

Posted by: علیرضا at September 24, 2006 10:42 PM

دوست مشفق و خیر‌خواه «شاعر موسیقیدان»

از تذکر شما صمیمانه سپاسگزاری می‌کنم. مراد من از آن عبارت «طبیب جوان» که شما -به درستی- بر آن خرده گرفتید تنها گذشت زمان بود: از روزگار خردسالی تا اکنون. «طبابت» و «شاعری» و «آهنگسازی» و «نبوغ» را به خودی خود فضیلتی نمی‌دانم که خدای ناکرده بخواهم با توسل به آن‌ها فخری بفروشم و نفس در کمین نشسته را فربه‌تر کنم. با این حال توصیه شما را آویزه گوش هوش خود خواهم کرد. قلباً به این سخن اعتقاد دارم که:
«تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافری‌ست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش»

نکته دیگر اینکه عکس حقیر در کنار استاد عبادی نه از ارزش آن بزرگوار می‌کاهد و نه بر منزلت نگارنده می‌افزاید. فقط و فقط یادگاری‌ست از دوران کودکی‌ام و مربوط به داستانی که نقل کردم. به خودم یادآوری می‌کنم که:
«من از روییدن خار سر دیوار دانستم
که ناکس کس نمی‌گردد از این بالا‌نشینی‌ها»

از شما خواهش می‌کنم هر وقت می‌توانید سری به اینجا بزنید و از همین جنس سخن‌های ناب و کمیاب بگویید که «اژدرهای نفس» من هم نمرده است و در خوشبینانه‌ترین حالت تنها «افسرده» است. سخنان شما اگر چه در ظاهر -ممکن است- تلخ بنماید اما برای نگارنده بسیار شیرین و گواراست.

با مهر و ادب
امیرحسین سام

Posted by: امیرحسین سام at April 28, 2005 6:42 PM

az asbabe pakizeh kardan e abgineh ye del az ghobare maniyyat ha ,, yeki ham in ast ke dar barabare meyle niroomand o amr konandeheye khod bozorg o mohem wa kamel bini moghawemat konim .. wa az sare foroo tani ; bogzarim az zekre in jomleye (( aknoon ke tabibe jawani hastam)).... dar gozari!! .ejraye chonin tak mezrab !! ha; tanha az shaan o karamate newisandeh o gooyandeh o mojriye an ; mikahad .bare digar matnetan ra bekhanid wa bebinid aya kar bedoone an jomleye kaza ee be saman miresid ya na? ...bari ..gharaz eshareh e bood be in keh aknoon o emrooz ke zamaneh zamaneye mosattah gera ee st wa kassan dar onfowane ((ghooreh)) gee : ; baange: ((dord)) forooshi bar midarand : heyf az choon shoma eest ke hanooz dar ebtedaye kar in gooneh ...(( man e ahangsaz o man e shaer o mane tabibeshan ra be haraaj bogzarand o dar labelaye sotooreshan ; talash konnad ta taswiri noboogh asa wa nabwgheh war az khod be mokhatab eraeh dahand wa dar ertebat ba enteshare ax e mobarak dar kenare an bozorgwar oostad ;...jomleh ee ra inja miawaram ke kassi ; dar nobati digar khatab be sahabe malakoot; negashteh bood: AZ BOZORGAN BAYAD AMOOKHT NA IN KEH AN HA RA FOROOKHT:ayyam be kaam o roshani del o janetan mostadaam . .

Posted by: shaere moosighidan at April 28, 2005 4:12 PM

دوست مهربان «شاعر موسیقیدان»

از اینکه وقت ارزشمند خود را صرف خواندن مطلب حقیر و نوشتن نظرتان کردید سپاسگزارم. شعری که از آن سخن گفتید -همانطور که خودتان اشاره کردید- سروده دوران خردسالی نگارنده است. در همان ایامی که نخستین بار استاد عبادی را دیدم. کودک بودم و عاشق آن پیرمرد مهربان. پس برایش شعری عاشقانه و کودکانه گفتم.
«نظافت» و پاکیزه کردن دل را چندین بار در کلام منظومتان به سخره گرفته‌اید.
اما من امروز هم -که طبیب جوانی هستم- مانند روزگار خردسالی‌ام «ساز» و «شعر» را وسیله‌ای برای پاکیزه کردن آبگینه دل می‌دانم و بس.

«دفتر صوفی سواد و حرف نیست
جز دل اسپید همچون برف نیست»

با مهر و ادب
امیر حسین سام- آکسفورد- 26 آوریل 2005

Posted by: امیر حسین سام at April 26, 2005 11:03 PM

pass be poshte asbe choobin khosh betaaz---///sag ze chanbar bar jahan ba sheer o saz

Posted by: shaere mosighidan at April 26, 2005 7:30 PM

SHERE BAD GOFTAN NADARAD HICH EYB__GAH BASHAD BAD TAR AZ YEK TIRE GHEYB___///BAZ ARI TO (( kalame sost)) RAt----midahi tartib jesm o goest ra --////ankeh ghalbash ra, n e z a f a t !!!!! mikonad !!!!esgh ra labod nezamat mikonad---////dar talatom gar ke oftad JAN e wey---roohake khod ra hejamat mikonad .--////ey nobooghe nabegheh , ey ey khord sal !!!----ey ke ashegh bar khodi yo ghiel o ghaal--/// shokre iezad kon ke emrooz amadey---ooje paeezane del dar fasle dey !---///ta be kake hafez o mollaye room ---jaye shere tar dahi meere zaghoom !! ta bejaye safi az osafe kheesh ---dast dar tanzif dari , passs o peesh--///ey nezafatchi nezafat kon nazif ----khosh sora zin mer haye bass anif--///----bajg goon gardideh bakhte shaeran----mar moghanni ra foroo mordeh bayan --////pass be poshte asbe choobin khosh betaz---- sag ze chanbar dar miyaneh khosh jahan

Posted by: shaer e moosighidan at April 26, 2005 7:17 PM

ای سرخوشان ای سرخوشان آمد طرب دامن کشان بگرفته ما زنجیر او بگرفته او دامان ما

Posted by: Mahmoud at March 7, 2005 3:25 PM

سلام. من هم يك سه تار حسيني دارم... عجب ساز خوبي هم هست و حيف كه مهر حسيني هنوز ناشناخته هست!

Posted by: سجاد at March 7, 2005 3:00 PM

زخمه بر سازم كه هر شب مي زنم / با دل از سوداي دل دم مي زنم.پرنيان

Posted by: پرنيان at March 7, 2005 7:20 AM

سلام، بسیار زیبا می نویسی! لذتی که در خواندن این متن زیبا تجربه کردم هنوز در هیچ وبلاگی تجربه نکرده ام. موفق باشی.

Posted by: معصومه at March 7, 2005 5:44 AM

سلام دوست مهربان،
چه زيباست در پس اين ساز دلنوازتان مهر و صفايي آنچنان.

... چه گويم از نوايی که سازت می نوازد

دلم را می رهاند از هياهو ، از سودای نان
به خويشم می رساند از حضور ديگران


سازت اما زبان دل نشين حس خاموش من است

گرچه می دانم خامشی، درد بی درمان من است


" می دانم که می آيی "

اما چه گويم از هراسم ز تن هايی...

پيروز و كامياب باشيد.


Posted by: aidin at March 6, 2005 12:35 AM
Post a comment









Remember personal info?