@ 10:13 AM | لينک | نظر (43) | ترک‌بک (0)

بر آن شکرشکن قصه‌گو هزار درود
همان که گفت: یکی بود و هیچ چیز نبود

شبی که خواند مرا آن حدیث خوش در گوش
گذاشت گوهر بازار عقل رو به رکود

چه بوی خوش به مشامش رسید مطرب عشق
که اینچنین زده آتش ز شوق در دل عود

از آن هزار که در سینه بود یک آهنگ
شنید زهره و شد شهره در سماع و سرود

خبر رسید به دل از نگاهبانی چشم
به این دیار کسی کرده باز عزم ورود

چه دیر آمد و دشوار میهمان امید
چه ساده رخت سفر بست و بازگشت چه زود

حدیث لیلی و مجنون برای غیر مخوان
کجا ز قصه دیوانه برد عاقل سود؟!...

لندن، سپتامبر ۱۹۹۹

@ 11:57 PM | لينک | نظر (4) | ترک‌بک (0)

تاریخ تکرار می‌شود:

غزه، جنین، صبرا، شتیلا...

جوی خون، نعش‌های بر زمین مانده، بیمارستانی که از کاغذ استفاده می‌کند، انبوه کودکان بی‌مادر و مادران بی‌فرزند...و رسانه‌های مدافع حقوق بشر، رواداری، آزادی و دموکراسی که همچنان در خواب زمستانی هستند. البته کسی که خودش را به خواب زده باشد نمی‌توان بیدار کرد.

به یاد ابیاتی افتادم که پیش از این برای «جنین» سروده بودم. خدا رحمت کند مرحوم ژاله‌ی اصفهانی را که پس از چاپ این شعر گفتند «آفرین که در برابر آنچه می‌بینی خاموش نمی‌نشینی.»

آن غزل را -با اندکی اصلاح- بار دیگر اینجا می‌نویسم.

@ 11:53 PM | لينک | نظر (5) | ترک‌بک (0)

«هر که را مردم سجودی می کنند
زهر اندر جان او می آکنند

او چو بیند خلق را سرمست خویش
از تکبر می‌رود از دست خویش

او نداند که هزاران را چو او
دیو افکندست اندر آب جو»

بزرگی پاره‌ای از این ابیات را امشب پشت تلفن برایم می‌خواند. با خود فکر می کردم ای کاش این سخنان مولانا را در همه‌ی کلاس‌های موسیقی برای هنرجویان می‌خواندند و از آنها می‌خواستند با هر درسی این ابیات را به یاد بیاورند. هر نعمتی می‌تواند با آفتی همراه باشد. حتی نعمت عبادت که ممکن است -خدای ناکرده- به عجب و خود را از دیگران برتر دیدن بینجامد. بزرگترین آفت نوازندگی و خوانندگی هم -به عقیده‌ی من- کف‌زدن‌ها و تشویق خلق است.  این مدح‌ها که گر چه مزه‌ای شیرین دارند، اما زهری کشنده‌اند.

«چـند گويم من تـو را کاین انگبين
زهر قتّال است از آن دوري گزين»

همین مدح‌هاست که فرعون می‌آفریند. عجبا که هر کس فکر می کند به آن دچار نمی شود و دریغا که این دیو، هزاران چو او را در چاه افکنده است.

یادم هست در استودیوی صحرا که «زرد، سرخ، ارغوانی» و نغمه‌ی «سه‌تار و پیانو» را در آن ضبط کردیم تابلویی به خط خوش بود:

«از قضا آیینه‌ی چینی شکست
خوب شد اسباب خودبینی شکست»

و چه یادآوری نیکویی بود.

@ 11:36 PM | لينک | نظر (3) | ترک‌بک (0)

دونوازی سه‌تار و تنبکی که در زمینه‌ی «یک سبد آواز نو» می‌شنوید بخشی از برنامه‌ایست که چند شب پیش در امپریال کالج لندن برگزار شد. این برنامه به همت انجمن دانشجویان ایرانی امپریال کالج به استقبال «یلدا» و برای کمک به کودکان مبتلا به سرطان در ایران برگزار شد.

ساز زدن در یک جمع ساده‌ی دانشجویی که هم برای نگهداری میراث فرهنگی خود تلاش می‌کنند و هم به یاد هموطنانشان هستند برای من بسیار لذت‌بخش بود. چقدر خوب است گهگاه کسی به یادمان بیاورد برای چه و برای که ساز می‌زنیم و آواز می‌خوانیم.

خوش حالی بود و جای شما خالی.

«بر جمله مؤمنان شب يلدا خجسته باد
اموات جهل را دم عيسا خجسته باد
بر زمره‌ی مجالس تحقيق هر زمان
اين موهبت به مخفی و پيدا خجسته باد*...»

*ميرزا حسين قاينی

@ 12:05 AM | لينک | نظر (9) | ترک‌بک (0)

@ 8:23 AM | لينک | نظر (7) | ترک‌بک (0)

آن نگاری که مرا عمر دگر داد که بود؟
او که از خنده‌ی خورشید خبر داد که بود؟

آن که یکباره به بیکارگی انداخت مرا
با نگاهی به دلم عزم سفر داد که بود؟

پرده از چهره‌ی چون آینه انداخت شبی
دین و ایمانم از آن رو به خطر داد که بود؟

همه گرمی همه مستی همه هستی همه لطف
به دل خسته‌ی من وقت سحر داد که بود؟

آن که در سردی این تیره‌شبان گرمایی
به من از دولت آن شور و شرر داد که بود؟

بی‌خبر آمد و یک پنجره سوغاتی ناب
به من از روشنی نور نظر داد که بود؟

چو بهاران، دل من عزم شکفتن دارد
آن که درسی به دل از شاخه‌ی تر داد که بود؟


لندن، ۷ ژانویه ۲۰۰۷

@ 9:54 PM | لينک | نظر (10) | ترک‌بک (0)

@ 11:55 PM | لينک | نظر (17) | ترک‌بک (0)

مدتی‌ست به خاطر مشغله‌ی فراون در «یک سبد آواز نو» مطلبی ننوشته‌ام.

اگر وقت و حالش را دارید، این نوشته را بخوانید. مقاله‌ایست درخشان با نقل ابیاتی نغز از حافظ، مولانا و سایه‌ی دوست‌داشتنی.

@ 11:58 PM | لينک | نظر (2)

چند روزی بود که این غزل را بارها زمزمه می‌کردم.

تا آن که دیشب آن مرد بزرگ –که چشم بد از او دور باد- باز یادآوری کرد که:

«کف دریاست صورت‌های عالم»

و به یادمان آوردند که علم (و من اضافه می‌کنم حتی هنر) ما را به سبکی و سکینه‌ی خاطر نمی رسانند. آن سبکی و سکینه، که ارمغان عاشقی‌ست.

این ابیات را که پیشتر سروده بودم، دوباره می‌خوانم:

ای خوش دلی که عاشق و بی‌تاب می‌شود!
چشمی که از خیال تو بی‌خواب می‌شود

آن غم که شادمانی‌ عالم غلام اوست
بنگر «درون دیده‌ی من آب می‌شود»

این روشنی که در دل من موج می‌زند
اسباب رشک و غبطه‌ی مهتاب می‌شود...

@ 11:57 PM | لينک | نظر (25)

@ 12:50 PM | لينک | نظر (16)

@ 11:59 PM | لينک | نظر (10)

عمرت گذشت پای نهالی که کشته‌ای
خاکش به آب دیده‌ی خونین سرشته‌ای

چندین خیال خام که می‌بافی از امید
در یک نفس چو پنبه شود هر چه رشته‌ای

لندن، ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸

@ 3:56 PM | لينک | نظر (5)

@ 9:47 PM | لينک | نظر (10)

@ 11:51 PM | لينک | نظر (27)